Poetika slikarskoga sklada
Izložbu “Tišina meditativnih prostora†akademskoga slikara Tihomira Razuma u Galeriji “Az†Hrvatske kulturne zaklade i Hrvatskoga slova 14. studenoga otvorili su akademski slikar i profesor Danijel Žabčić te voditelj Galerije i glavni urednik HS Stjepan Šešelj
Likovna osjetljivost Tihomira Razuma za specifične slikarske sadržaje upućuje nas na izvorišta metafizičkog slikarstva kao i na predstavnike pariške škole u širem smislu.
No, to su tek referentna polazišta koja formatiraju slikarski prostor, proporciju kista za poetske valere, osobnije nalaze koji tek slikarskim procesom zadobivaju morfološki duktus. Spomenuti odjeci priklon su meditativnoj, misaonoj osjećajnosti koja blaguje suptilno poetsku kulturu slikanja. Izgleda da je takvo htijenje izvan tijekova koje aktiviraju sociološke i mitološke sadržaje i pomalo nasrtljivo poentiraju „monumentalni trenutak“ aktualiteta kao bitno markiranje povijesno-umjetničke prakse.
Slike Tihomira Razuma na drugoj su poziciji. Njegovi su monumentalni trenutci vidljivi u kontinuiranju univerzalnog sklada i kromatske organizacije pološnine. Poticaji su krajolici, mrtve prirode i arhitektura koncipirani i građeni odmjerenim sluhom koloriste.
Jednom sam prilikom naglasio: „U dijalogu s normativnim plošninama urbanih prostora i formativnim organskim oblicima krajolika, gdje dominira slikarski rukopis, slikar Tihomir Razum procesuira susret vanjskog i unutarnjeg prostora.“ Bogatstvo, ali i reduciranost te preglednost slikarskih polja izražava napetost tišine kolorističkog dijaloga. Očišta su to sanjara koji nestvarno i stvarno oblikuje u poetsku formulu ravnoteže kao osobnu viziju lucidne kulture slikanja.
Iako slike sugeriraju lokalnu intonaciju (plava boja) one su orkestrirane i sonorizirane bogatstvom mrlja širokog raspona od prigušenosti do toplih i žešćih zagrijavanja. Tako se na samo jednoj plohi može iščitati zasićenost slikarske dinamike koja se proteže u totalitetu kompozicije.
Stoga se ne manje važan gurmanluk čistog slikarstva u slikarskim radovima Tihomira Razuma ne očituje kao estetizacija forme već kao oživljena vizija kolorističkog totaliteta kao smisao poetskog univerzuma.